صدای پیاپی زنگ موبایل که بی پاسخ می ماند...

سکوت

صدای زنگ اس ام اس اول:

- سلام، تولدت مبارک. می دونم هستی و گوشی رو برنمی داری، چون لابد دیگه از دیدن اسم من هم چندشت می شه، چه برسه به اینکه بخوای صدامو بشنوی! حق داری... این رسمش نبود... این رسمش نبود که درست وسط زمین و آسمون، جایی که تازه عشقمون داشت رنگ می گرفت، جایی که تازه داشتیم دردهامون رو تسکین می دادیم، جایی که داشتیم می خوندیم: «ما بهاری وسط پاییزیم» (1)، تنهات می ذاشتم... وقتی اسمت رو از همه جا پاک کردم، بهت فهموندم که زیاد هم برام مهم نبودی، می خواستم به نهایت نفرت برسی. می خواستم بشی مثل خودم، تا بفهمی "بیزاری" یعنی چی! اما من اینم دیگه، به قول "خودم"، «گُهم»!!

صدای زنگ اس ام اس دوم:

- من بهت دروغای زیادی گفتم. مثلن اینکه مشکل اصلی من، علاقه ی تو به اون هنرمندا یا احساسی که می خواستم بهم بدی، نبود، مشکل اصلی من، خوره ی ذهنی ای بود که تمام مدت داشت آزارم می داد. دست تو رو می گرفتم، اما به "اون" فکر می کردم! به چشمات نگاه می کردم، اما تهِ تهش دنبال "اون" می گشتم، می بوسیدمت اما به طعم آخرین بوسه ی "اون" فکر می کردم... آره، "اون" همیشه اولین و آخرین کسی بود که به ذهنم می اومد! "اون"، "اون لعنتیِ..."! می دونی که توی فحش دادن کم نمی یارم... اگه خواستی بعدن برات توضیح می دم...!!

صدای زنگ اس ام اس سوم:

- می دونم که از نظر تو، من یه بیمار روانی ام. خوب از روز اول هم گفته بودم. سوابق اون افسردگی لعنتی رو هم که می دونستی. حالا می تونم قیافه ی سرشار از تنفرت نسبت به خودم رو ندیده، تجسم کنم... حق هم داری... بازیِ بدی بود. با اون ایمیل به ظاهر عاشقانه ی من، شروع شد و توی اون کافه ی نفرت انگیز که همیشه با "اون" اونجا می رفتم، تموم شد! اولش فکر می کردم واقعن دوستت دارم، یعنی این قضیه رو طوری توی ذهنم می پروروندم که کم کم خودم هم باورم شد! آخه تو چیزی کم نداشتی: عشق، زیبایی، مهربونی... نمی شد ازشون گذشت، اما من یه آدمِ نفرین شدم، می دونی؟! من به تنفر عادت کردم، درست از وقتی که "اون" بهم گفت: «برو گم شو!» و من برای همیشه گم شدم... گم شدم توی نفرت و سیاهی و بی دلی...

صدای زنگ اس ام اس چهارم:

آره، می دونم این همون کلمه ای بود که دنبالش می گشتی: «بی دل!!»... من بی دلم. درست می گی چون "اون" هرچی که داشتم با خودش برداشت و برد و یه جایی گم و گورش کرد... منم بعد رفتن "اون" از همیشه عوضی تر و آشغال تر شدم و از همه انتقام گرفتم: از هنرمند مورد علاقه م، از مادرم، از پدرم، از دوستام و حتا از تو!! من لایق عشقت نبودم، چون خیلی وقت پیش به خودم یاد داده بودم که فقط باید بیزار بود و فحش داد! نباید گول حرفای قشنگ رو خورد! آره پسر، تو یه بار مزه شو چشیدی، دیگه کافیه، حالا تو بدو تا دنیا دنالن بدوه!! ... و نقطه ی پایان!!

آخه تو چطور انتظار داری عاشقت باشم، وقتی که از خودمم بدم می یاد؟!

صدای زنگ اس ام اس پنجم:

روز آخر که اومدم بهت بگم دیگه نمی خوام باشم، تهِ دلم خوشحال بودم، آره اعتراف می کنم که خوشحال بودم، چون از بارِ مسوولیت عاطفی آزاد می شدم. با اینکه قیافه ی غمگینی به خودم گرفته بودم، اما حتمن فهمیدی وقتی که گفتم «من، تو رو خیلی دوست دارم»، حتا به چشمات نگاه هم نمی کردم!! همه ش دروغ بود و می دونم که تو خوبِ خوب فهمیدی!... آخه تو منو خوب شناخته بودی، اما من تو رو حتا اندازه ی یه سر سوزن هم نشناختم، چون نمی خواستم. از خودم لجم گرفته بود! از اینکه یه جاهایی خودم رو آدم با احساس و لطیفی نشون داده بودم، در حالی که اصلن اینطوری نبود. من یکی از بی دل ترین آدمای دنیا هستم. اینم یه اعتراف شیرین در شب تولد تو...! یه هدیه ی مفت و بدون خرج!

صدای زنگ اس ام اس ششم:

تو دیر فهمیدی... من فقط می خواستم باهات بازی کنم. می خواستم بگم منم بازی کردن با آدما رو بلدم... می خواستم بگم منم "آدم"هستم! فقط دیده نشدم... می خواستم به همه ثابت کنم می تونم با دختر زیبایی که همه حسرت بودن باهاش رو دارن، باشم و رقبا رو از صحنه پرت کنم بیرون... یادته، روز آخر بهت گفتم: «تو از من خیلی سری!!» این یکی رو راست گفتم، برای دلخوشی تو نبود. شاید توی اون لحظه برای این بود که ازت فاصله بگیرم، اما بعد که فکر کردم دیدم عین حقیقته... تو از من خیلی سر بودی و این بیشتر حالمو بهم می زد! بدتر از همه حس می کردم اون چیزی که تو اسمشو عشق گذاشته بودی، فقط یه ترحم دخترانه ی آزار دهنده س که داره غرور منو لِه می کنه! من روانی ام دیگه انتظار نداشته باش فکر دیگه ای بکنم...!

صدای زنگ اس ام اس هفتم:  

خوب، حالا که چی؟ اینهمه وِر زدم که چی؟ فکر نکن اومدم منت کشی یا اینکه اومدم طلب بخشش کنم! من خیلی گندتر از این حرفام، خیلی گُهم!! فقط خواستم امشب بهونه ای باشه برای اینکه تولدت رو تبریک بگم! می دونم کار مسخره و چندش آوری کردم، اما خوب مغز من مثل تقویم رومیزی اتاقمه، مثل ساعت دیواری قدیمی خونه مون. اگه مناسبت ها رو یادآوری نکنه، می پوکه... تو که با وسواس ذهنی احمقانه ی من آشنا هستی! اگه اینو نمی گفتم تا یک هفته دیوارای مغزم درد می گرفت! پس فقط خواستم خودم رو از عذاب مغزی، نه عذاب وجدان، نجات بدم، سعی می کنم دیگه ساعتمو کوک نکنم، پس زیاد جدی نگیر!!

«تولدت مبارک»

چگونه آمدنت مي آيد بهار

چگونه ما را جا مي گذاري در پسِ آنهمه يار

در حسرت آنهمه ديدار

چگونه تاب مي آوري بهار

اي بي دل روزگار...!

مهرانا